W XIX. wieku w Siedmiogrodzie udoskonalono technologię pieczenia i recepturę, która teraz jest uznawana za podstawową recepturę kürtőskalácsa (kurtoszkalacza). Wałki do pieczenia do dziś są wytwarzane z twardego drewna, np. z drewna bukowego, w taki sposób by początek drążka był węższy  od jego końca. Do obu końców drążka przytwierdzone są pręty żelazne, do węższego krótszy a do szerszego dłuższy pręt. Krótszy pręt jest wstawiany nad żar, a dłuższy pręt wyposażony jest w  rączkę, za pomocą którego wałkiem można kręcić, a kürtőskalács (kurtuszkalacz) natomiast piecze się nad żarem.

Popularność kürtőskalácsa (kurtoszkalacza) z Siedmiogrodu rozprzestrzeniała się w kierunku na zachód. Początkowo zaczęto piec kürtőskalácsa (kurtoszkalacza) na peryferiach Siedmiogrodu, w tak zwanym Partium, a pod koniec wieku XIX również w miastach na nizinach węgierskich. We wspomnianych miastach chłopi jednak nie zawijali ciasto na drążki drewniane, lecz na kolby kukurydzy. W ten sposób kürtőskalács (kurtoszkalacz) stał się mniejszy.

Według receptury i technologii pieczenia odróżniamy kürtőskalács csíki (rejon w Siedmiogrodzie), kászoni (miasto w Siedmiogrodzie), nizinny i kürtőskalács z rejonów za dunajskich (zachodnie Węgry).Kürtőskalács (kurtoszkalacz) csíki i kászoni są tradycyjnymi świątecznymi daniami, niegdyś piekli je na wesela, chrzciny lub na cześć ważnych gości, do dziś tradycją ta pozostała żywą. Małe nizinne Kürtőskalácse (kurtuszkalacze) w dawnych czasach gospodynie piekły jak miały czas i ochotę na żmudną pracę. Kürtőskalácse (kurtuszkalacze) z zadunajskich regionów, były wypiekane w oleju, i były popularne w gronie szlachty, a dziś już tylko pamięć po nich pozostała.